این تمامی دی اکسید کربن عالم کجا میرود؟ پژوهشگران سالها بهاین معمای بومشناختی (اکولوژیک) اندیشیدهاند. آدم با سوزاندن سوختهای فسیلی، میلیاردها تُن کربن به طور دی اکسید کربن در جو رها ساخته معلم خصوصی فیزیک در مشهد میباشد. در شرایطیکه کلیهی این گاز در هوا می ماند دردسرهای فراوان به توشه می آورد که مثلای آنها حبس گرما و سرعت بخشیدن فراوان به فرایند گرم شدن سیاره میباشد که تا قبل از اینً مسئولیتش را به دوش آن انداختهاند.
البته حقیقت این میباشد که قسمت عمدهای از این گاز به طور مرموزی ناپدید گردیده است. لی کلینجر (از راس ملی بازرسی جو در کلرادوی امریکا) اظهار کرد: «احوال دی اکسید کربن، مشقت بار نامتعادل میباشد، و خیلی بیشتراز آنچه میاقتدار اکانت کرد رها می شود.» محققان، چگونگی ناشناختهای را که بیشترین قسمت ناپدید شدن را دربرمیگیرد «نهانگاه» کربن مینامند که جستجوی آن چیزی بیش تر از کنجکاوی صرف میباشد.
همپای صورت دریافت کردن فشار فی مابینالمللی در جانبداری از برقراری محدودیت جهانی بر پراکندن دی اکسید کربن، از محققان منظور شدهاست مقادیر بعدیی این گاز را پیشبینی نمایند. پیشبینیهای قابل اتکا اهمیتی حیاتی داراهستند، چون محدودیتهای حافظه گردیده به هزینهی بی حدو حساب و نیروی انسانی متعددی نیاز خواهند داشت. محققان می گویند تا نهانگاه کربن یافت نشود ، اینگونه دقتی قابلیت نخواهد داشت.
فرضیهای که بیشخیس هشدار دهنده میباشد وجود انباری از یه خرده فراوان از دی اکسید کربن در جایی از سیاره میباشد که قابلیت دارااست به دنبال رویاعطا کردِ محرکی ناگهان آزاد خواهد شد و خطرهای بالقوه سهمگینی را در ادامه داشته باشد. کریتس مور، ارزیابی کنندهی گوشه و کنار زیست، میاظهارکرد: «درحالتی که نمیدانید آن رازِ طناب چیست نباید آن را بکشید.» وی خیال نشانه ایجاد کرد کهاینسیرتکامل وجود ندارد که همگیی رویدادهای طبیعی تدریجی باشند، به عنوان مثال آب که از نقطهی بحرانی سپری شد بخار میگردد، یا این که بهمن، آهسته نمیلغزد بلکه ناگهان کلیه چیز را به هم میریزد، و برق، هوا را آنی میشکافد خیر کم کم.
یکی جاهای رهایی ناگهایی دی اکسید کربن، اقیانوس میباشد که سالها کربن را در ژرفای خویش حل نموده است. دیوید گلاور (از مؤسسهی اقیانوس نگاری وودز هول امریکا) اظهار کرد: «اینجانب گرایش ندارم هشدار دهنده باشم، اما در صورتی اقیانوش استارت به گرم شدن نماید ممکن میباشد این کربن آلی حل گردیده تجزیه خواهد شد و مقدار فراوانی دی اکسید کربن رها سازد. وجود این قابلیت و امکان تماماً معلوم میباشد البته به استیناف بیشتری نیاز داراست چون عالی شناخته نشده میباشد.»
اینگونه فورانی ذهنی، فاجعهی جهانی دامنهداری را تداعی مینماید که در مقیاسی بسیار خردخیس در سال 1986 میلادی در دریاچهی نیوس کامِرون صورت بخشید.
از تکان ذرات خرد تا خلق و خوی کهکشانها